زمین هر لحظه می لرزه

 یه جا جنگه برای صلح

 مثِ باریکه ی غزه

 یه جا مرگ از شکم سیری

 یه جا قحطی فراوونه

 خدا مبهوتم از کارِ

 تو و دنیای واروونه

آنقدر درگیر تو بودم که من را فراموش کردم..

ببخش ای من

 باران دعا کنند, در روز موعود همه مردم برای مراسم دعا در محلی

 جمع شدند و تنها یك پسر بچه با خودش چتر آورده بود و این یعنی

ایمان.

 بی بی جون جونت سلامت

 بی بی اینجا جای ما نیست

 توی این شهر درندشت

 غمامون یکی دو تا نیست

 آره بی بی،راست می گفتی

 همه اینجا خشک وسردن

 حتی آدم نمی فهمه

 اینا زندن یا که مردن؟

 ده ما هرچی نباشه

 لا اقل همه یه رنگن

 نه مث اینجا که قلبا

 همه از آهن و سنگن

 میدونم دلت گرفته

 از دغل بازیه مردم

 حیف آبادیه ما نیست؟

 نم بارون، بوی گندم

 بی بی جون راستی قدیما

 یادته شبای یلدا

 خونه ی مشتی سلیمون

 جمع بودیم تا صبح فردا

 بذز گندما رو با عشق

 تو دل زمین می کاشتیم

  نه یه ذره نگرانی،

 نه غم دنیا رو داشتیم

 زند گی سختی اگر داشت

 عوضش دلا چه شاد بود

 راضی ازهرچی که داشتیم

 واسه ما کمم زیاد بود

 نفس آدم می گیره

 بس که اینجا پر دوده

 بی بی جون غمت نباشه

 بر میگردیم به همون ده

تو را زیبا می بینم،زیبا می بویم و زیبا می خوانم...

شک دارم که تو روزی زاده شوی؛

شکوه ای نیست چرا که این با تو بودن از جنس خیال بهتر است از هر

 حقیقتی بی تو بودن.

او که هیچ گوشه ی چشمی به نگاه من درمانده نکرد،

او که فریاد دل خسته ی من را نشنید...

او که خورجین مرا ،

پُرِ از تحفه ی  تنهایی و این خلوت ماتم زده کرد...

من دگر هیچ نمی خواهم از او...

همه هستم شده نیست،

من گمم در پس این پرده ی پوچی که به رویم بکشید..

و چرا پای مرا در غل و زنجیر زمان سفت ببست؟

همه عمر خواسته هایم شده نا خواسته اش،

خود او گفت بگو!

گرچه امروز دگر هیچ نمی خواهم از او

                  پرسه ای در دل شب

                                         پرسه ای تا خود صبح

                                                                  شکوه ها بر سر لب

خسته از همهمه ها

                  از همه کس بیزاری

                                      خفته در حنجره ها

                                                            نفس بیداری

پرسه ای آغاز شد...

                  کوچه باغی متروک

                                    ردپایی از هیچ

                                                       نبض ساعت ناکوک

می گریزم از من

                  سایه هم با من نیست

                                  ته راه کوتاهو

                                                     بغض من طولانیست

 که حسرتی بزرگ را تا آخر عمر دردلم قرار داد تا آنجا که هر شب با

 خودم میگویم:

ای کاش در آن روز،در آن کوچه ،در آن ساعت،در آن لحظه،تو را

هیچ ندیده بودم. 

  تلخ و كوتاه،چه بد!

  و چه خوب ميپنداريم...

  طعمِ تلخِ قهوه فنجانی تُرك را،شيرين؛

  یا که كوتاهيه پُك زدن بر نخی سيگار را،بلند...

   آری...

  در پس سايه ی اوهام و هوس،

  اينچنين بد،خوب است...