اما خودش هیچ دردی نداشت ؛پس سعی کرد تا ابتدا اونو کامل درکش

بکنه...اما انقدر درگیر درد شد که دیگه مجالی برای نوشتن پیدا نکرد و

خودش سوژه ای برای دیگران شد.

شدن! اصلا انگار همه چیز یه جور دیگه شده ...وقتی جلوی آینه میرم و چشای قرمزو خمارمو

 نگاه میکنم دلم واسه ی خودم میسوزه...برای اینکه ویروسمو به دیگران منتقل نکنم یه

ماسک خریدمو روی صورتم میزنم واااااااااای فقط کافیه منو ببینی و زار زار برام گریه کنی و

با خودت بگی چقدر این پسر معصوم و روحانی شده...یه وقتایی فکر میکنم نکنه قراره امروز

 فردا بمیرم؟ به هر حال بد نیست کمی از این ویروسو به دیگران منتقل کنم تا یه کم حال و

هوای همه عوض بشه،پس با اجازه هااااااااااااااااااااااااااااااااا...

 بی گمان در خلوتم،

 از سوز این شبهای سرد یخ می زدم...

 دوست دارم عاشقانه تو را در آغوش بگیرم؛

 تا تو هستی،

 من حتی لحظه ای هم پرنده ی خیالم را،

 به سوی شومینه و شوفاژ نمی پرانم...

 تورا دوست می دارمت ای بخاری...

 زمین هر لحظه می لرزه

 یه جا جنگه برای صلح

 مثِ باریکه ی غزه

 یه جا مرگ از شکم سیری

 یه جا قحطی فراوونه

 خدا مبهوتم از کارِ

 تو و دنیای واروونه

آنقدر درگیر تو بودم که من را فراموش کردم..

ببخش ای من

 باران دعا کنند, در روز موعود همه مردم برای مراسم دعا در محلی

 جمع شدند و تنها یك پسر بچه با خودش چتر آورده بود و این یعنی

ایمان.

آغوش گرفتن هم می تونه باعث انتقال عشق باشه کاریکه حتی ویروس ایدزم نمیتونه انجامش

بده....

 بی بی جون جونت سلامت

 بی بی اینجا جای ما نیست

 توی این شهر درندشت

 غمامون یکی دو تا نیست

 آره بی بی،راست می گفتی

 همه اینجا خشک وسردن

 حتی آدم نمی فهمه

 اینا زندن یا که مردن؟

 ده ما هرچی نباشه

 لا اقل همه یه رنگن

 نه مث اینجا که قلبا

 همه از آهن و سنگن

 میدونم دلت گرفته

 از دغل بازیه مردم

 حیف آبادیه ما نیست؟

 نم بارون، بوی گندم

 بی بی جون راستی قدیما

 یادته شبای یلدا

 خونه ی مشتی سلیمون

 جمع بودیم تا صبح فردا

 بذز گندما رو با عشق

 تو دل زمین می کاشتیم

  نه یه ذره نگرانی،

 نه غم دنیا رو داشتیم

 زند گی سختی اگر داشت

 عوضش دلا چه شاد بود

 راضی ازهرچی که داشتیم

 واسه ما کمم زیاد بود

 نفس آدم می گیره

 بس که اینجا پر دوده

 بی بی جون غمت نباشه

 بر میگردیم به همون ده

تو را زیبا می بینم،زیبا می بویم و زیبا می خوانم...

شک دارم که تو روزی زاده شوی؛

شکوه ای نیست چرا که این با تو بودن از جنس خیال بهتر است از هر

 حقیقتی بی تو بودن.

او که هیچ گوشه ی چشمی به نگاه من درمانده نکرد،

او که فریاد دل خسته ی من را نشنید...

او که خورجین مرا ،

پُرِ از تحفه ی  تنهایی و این خلوت ماتم زده کرد...

من دگر هیچ نمی خواهم از او...

همه هستم شده نیست،

من گمم در پس این پرده ی پوچی که به رویم بکشید..

و چرا پای مرا در غل و زنجیر زمان سفت ببست؟

همه عمر خواسته هایم شده نا خواسته اش،

خود او گفت بگو!

گرچه امروز دگر هیچ نمی خواهم از او